Can Bilgili

İç dünyamda başka bir insan yaşıyor Muzaffer Abi, tıpkı sende olduğu gibi. Ama gel gör ki şu biçimsiz toplumun elinde onu kaybediyorum. İstedikleri gibi...

“Yanasın kül olasın, ahirette gül olasın Haykırdığımda yanımda bulunasın. Ben sizi verdim Elif’e, Elif sizi çeksin soruya Ne siz beni arayın ne de ben sizi.” … Amma da dilime...

Güneşli bir gündü, mevsim yaza çalıyordu. Belki denizin etkisinden olabilir, bilmiyorum, hava gölgedeyken epeyce ısırıyordu. Bir yanı duvara dayanmış diğer yanı boğazın ötesinde Anadolu...

Zor zamanlardan geçiyordum. Ülke derin bir ekonomik krize girmiş, ortam berbat ötesiydi. Kötü yakalanmıştım. Nasıl böylesi hazırlıksızdım, bir türlü kabul edemiyordum. Üstelik her şey...

Yağmur sonraları, bilirsin, toprak bugünkü gibi kokmamazlık etmezdi. Çimenler, gelincikler, düzlükteki bademler, tepelerdeki zeytin ağaçları, incirler. Hepsi eşlik ederdi. Hatırlarsın herhalde tarladaki asmaların, domateslerin,...

İnsan değil mi işte? Kendi gibi davranılınca nasıl da değişiyor. Bir anda soğuk tavırlar, görmezden gelmeler, uzaklaşmalar… Alışmış tabi her halinin kabul edilmesine, hep...

Sevgilim terk etmişti. Üzerinden kaç zaman geçti, tam olarak hatırlamıyordum. Belki üç, belki dört ay... Kış iyiden iyiye yüzünü göstermiş, gökyüzü griye bürünmüştü. Soğuyan...

Çocukluk anılarının arasına sıkışmış tekerlemelerden biriydi işte. Ortaokul sıralarıydı sanırım. Henüz yolu izi olmayan varoş mahallenin sokaklarında, yağmur sonrası balçık kıvamına gelmiş toprağa çivi...

“Amor fati” diyen dilini sevsinler senin burjuva kızı. Meğer ne hoş Latincen ne romantik bir ruhun varmış. Neymiş kaderimi sevecekmişim! Kim tarafından verildiği, nasıl olduğu bilinmez...