Can Bilgili

Yağmur sonraları, bilirsin, toprak bugünkü gibi kokmamazlık etmezdi. Çimenler, gelincikler, düzlükteki bademler, tepelerdeki zeytin ağaçları, incirler. Hepsi eşlik ederdi. Hatırlarsın herhalde tarladaki asmaların, domateslerin,...

İnsan değil mi işte? Kendi gibi davranılınca nasıl da değişiyor. Bir anda soğuk tavırlar, görmezden gelmeler, uzaklaşmalar… Alışmış tabi her halinin kabul edilmesine, hep...

Sevgilim terk etmişti. Üzerinden kaç zaman geçti, tam olarak hatırlamıyordum. Belki üç, belki dört ay... Kış iyiden iyiye yüzünü göstermiş, gökyüzü griye bürünmüştü. Soğuyan...

Çocukluk anılarının arasına sıkışmış tekerlemelerden biriydi işte. Ortaokul sıralarıydı sanırım. Henüz yolu izi olmayan varoş mahallenin sokaklarında, yağmur sonrası balçık kıvamına gelmiş toprağa çivi...

“Amor fati” diyen dilini sevsinler senin burjuva kızı. Meğer ne hoş Latincen ne romantik bir ruhun varmış. Neymiş kaderimi sevecekmişim! Kim tarafından verildiği, nasıl olduğu bilinmez...

Bir insanın ne yaşadığını biliyor olması kadar önemli bir şey yok şu hayatta. Yani olan biteni idrak edebilecek bir akla sahip olması, doğruyu yanlıştan...

Evet, tek bir şey var. Kendi aklım ve ahlakım. Beni durdurabilecek tek şey bu. Bunun dışında, misal babam mezardan çıksa “oğlum ne işsin, yakışıyor...

Bir yanım, 80 darbesinden aylar sonra, mayıs ayının bir gecesi postal gürültüsü içinde kuşatılmış Cide’deki evinden apar topar alınarak sırf küçük düşürülmek için mahalleli...

“Bugün 22 Aralık’ta hepimizi Semyonovski meydanına götürdüler. Orada bizlere ölüm hükmümüz okunduktan sonra öpmemiz için haç verildi ve başımızın üzerinde hançer kırıldı. Mezar tuvaletlerimiz...